‘What’s in a name?’ Als de eerste lettergreep van je achternaam grap is, dan zal dat aandacht trekken, als je je voorstelt. Kleine grap wordt grote grap, Grappy voor vrienden. Hij is in goeden doen, presteert naar vermogen, schopt het tot jurist en op enig moment krijgt hij de eervolle taak om als minister, het nationale recht te dienen. Vrouwe Justitia wordt ruw door haar dienaar verkracht, als een virus uitbreekt. Basisrechten, vastgelegd in de grondwet, worden opgeschort en het parlement wordt gepasseerd. Collega ministers kunnen, zonder enig juridisch weerwoord, de wet met voeten treden. Wetenschappelijke adviezen worden gemanipuleerd en vertaalt naar repressieve maatregelen. Voor de beeldvorming springt de minister zelf op de fiets om op straat de sociale afstand te controleren. In zijn onmacht verliest hij zich in schelden. Te weinig afstand: ASO’s! Gezagsdragers met kritische vragen: soepjurkjes! Zelfbenoemde dictators zien steevast dezelfde valkuil voor zich opdoemen. Strenge regels en stevig handhaven maar in eigen kring wordt er op los geknuffeld, zo blijkt uit de foto’s van zijn huwelijk. Wetten zijn er immers voor het volk. De media hadden maandenlang precies gedaan wat van ze verwacht werd, dus het circuleren van de confronterende trouwreportage moet een nare verrassing zijn geweest. Het huwelijk Grapperhaus/Wytzes is het vleesgeworden bewijs dat de politiek met de pers in bed lag. Liesbeth Wytzes was columnist voor Elsevier Weekblad. Haar over het algemeen fijnbesnaarde bijdrage, werd in crisistijd helaas beïnvloed door de tunnelvisie van haar man. Ergens was het ze gegund, om op hun feest uitbundig de liefde te vieren, Ferd innig gearmd met zijn schoonmoeder. In het benauwende virusnarratief stond dat gelijk aan een moordaanslag op haar leven. Als een farizeeër voldeed hij het bedrag van de boete voor het oog van de camera’s, maar de oplettende Nederlander had iets anders gezien. De minister van justitie weet verdomd goed dat het virus niet erg gevaarlijk is. Op weg naar de parlementaire enquête commissie, moet het Grapperhaus dun door de broek zijn gelopen. Reeds bij de eed begon het gesnotter. Pure angst voor doorsnijdende vragen en harde oordelen. De ondervragers, ze keken wel streng, maar het kwam niet verder dan wìe nou precies de besluiten had genomen. Van de vele draaien-om-hete-brij-antwoorden werd niemand wijzer. Daarna volgden foei-vraagjes over foute woordkeuze in appjes. Deze inhoudsloze enquête toont diepe minachting voor het electoraat en als het iets heeft blootgelegd, dan is het wel dat de hoofdrolspelers schijt hebben, aan het door hen misleidde volk. Weerzinwekkend dedain, fouten erkennen, nou ja, details misschien, maar op hoofdlijnen zouden het precies weer zo doen. Toen bleek dat van een Fauci-roast geen sprake was en Ferd niets te vrezen had van het softe clubje, maakten de tranen plaats voor een vileine lach. Onbesproken blijven de bij het vuil gezette grondrechten. Geen vragen over de door hem persoonlijk afgegeven snoeiharde geweldsinstructie, mits de demonstrant tegen virusmaatregelen was. Niets over de conclusies in het mondiale rapport van Amnesty International, waarin is vastgesteld dat de Nederlandse overheid de handhaving tijdens de coronapandemie heeft misbruikt als dekmantel, voor het inzetten van buitensporig geweld tegen demonstranten en het schenden van mensenrechten. En de rechterlijke macht, bezag dit alles zwijgend. Grapperhaus, met zijn geschoren schedel en zonder intellectueel brilletje, is welhaast een volmaakt karikatuur van een beul. En beulen dienen te worden voorgeleid, bij het Internationaal Gerechtshof. Geen grap.

Na een kwartier wachten op de ziekenhuisapotheker in zijn kantoor, zwaait de deur open en die gaat met een knal weer dicht. “Jullie zullen wel blij zijn”!, briest hij en voegt er aan toe, “Jullie kunnen een grote bestelling verwachten”. Het is meteen helder dat de geplande contractonderhandelingen op later tijdstip plaats vinden. “Wat is er aan de hand”? informeer ik. Gretig beantwoord hij mijn vragen en loodst mij van verbazing naar verbijstering. De commotie is ontstaan over een patiënt die in zijn ziekenhuis is opgenomen met de diagnose diep veneuze trombose(DVT). Juist deze dag staat de operatie op het programma voor onderbeenamputatie. In het weekend heeft de patiënt een emotioneel appèl gedaan op de chirurg om alles, maar dan ook alles in het werk te stellen, om de verminkende ingreep te voorkomen. Daarop heeft de arts hoge doses trombolyticum toegediend, dat tegen de verwachting in, wonderwel bleek te werken. De stolsels lossen op, de operatie is afgezegd. Iedereen blij zou je zeggen, maar toch niet deze apotheker. Als hij er achter komt dat zijn apotheek is geplunderd(zijn woorden), zonder overleg, wordt hij witheet. Dit speelt zich af midden jaren negentig, als apothekers de rol van budgethouder voor farmaceutica zijn toebedeeld. De medicijnen die bij voorkeur worden voorgeschreven worden opgenomen in formularia. Omdat apothekers een hoge vorm van dienstbaarheid betrachten met het leveren van producten, wordt de nieuwe rol over het algemeen in goed overleg met behandelaren en directie ingevuld. Uitzonderingen daargelaten. In dit ziekenhuis was sprake van oplopende budgetoverschrijding voor geneesmiddelen. Behandelingen buiten het gebruikelijke, zouden uitsluitend na overleg worden ingesteld. De dienstdoende arts, die een sleutel van de apotheek heeft, handelt naar wijsheid zonder overleg. Aan de patiënt is voor 12.000 gulden trombolytica toegediend van het merk, geleverd door het bedrijf dat ik vertegenwoordigde. Als een ware Raspoetin(bezeten monnik) gaat de apotheker op zoek naar “de dader” en geeft hem te verstaan, dat als nog 1 keer producten uit de apotheek worden gehaald, dit onherroepelijk zal leiden tot ontslag. Dat gaat hij hoogstpersoonlijk regelen. Hij is nog steeds in alle staten. Twaalfduizend gulden!! Zonder overleg! Ik vraag hem of hij toestemming zou hebben gegeven. “Natuurlijk niet! daar is toch helemaal geen budget voor”. Op mijn verzoek vertelt hij dat de patiënt een man is van begin 40, vader van een jong gezin en ondernemer. Gezien het fantastische resultaat ga ik geestdriftig op zoek naar invalshoeken die zijn zicht op de situatie zouden kunnen veranderen. de patiënt, het moet voor hem een ongelofelijke opluchting zijn. Het huiveringwekkende antwoord: “we kunnen toch niet in iedere patiënt voor 12.000 gulden medicijnen laten lopen!”. de arts , de behandelaar heeft ten volle zijn eed waar gemaakt. " Het zal hem een zorg zijn". het ziekenhuis, dit is goed voor de reputatie want er is groot lijden voorkomen, geweldige PR. " Mij een zorg". de maatschappij, voor het grote plaatje is dit erg positief want geen langjarige uitkeringen en gehandicapten voorzieningen ten laste van de samenleving: “ Dat zal mij een zorg zijn! Ik wordt afgerekend op dit budget”. Er viel geen eer te behalen. Blinde bezuinigingswoede, geen compassie; geen relativering. Deze aimabele man, ik kende hem al een aantal jaren, is als budgetbeheerder veranderd in een monster. Tijd voor afscheid. Deze verbijsterende ervaring staat niet op zichzelf, ik was al vaker stijl achterover geslagen. Die dag heb ik besloten om dit verhaal ooit op te schrijven. Toen wist ik niet wat ik in de 30 jaar daarna nog allemaal ging tegenkomen. Het meest gebruikte zinnetje van de apotheker is altijd blijven hangen: “Mij een zorg”

Be-stuurloos Nederland wordt getrakteerd op een volgend experiment: het minderheidskabinet. In het versplinterde politieke landschap willen de 3 partijleiders om allerlei uiteenlopende redenen niet praten met andere democratisch gekozen partijen over regeringsdeelname, maar wel over het sluiten van deelakkoorden. D’66, CDA en VVD stappen niet voor het eerst met elkaar in het regeer-bootje. Vorige samenwerkingen struikelden recent over zaken als het toeslagenschandaal en de volledig uit de hand gelopen migratie. Die ravages gaan ook de komende jaren niet opgelost worden, zo staat te lezen in het regeerakkoord met de welluidende naam “Aan de slag”. De naam is bedoeld als een trap na voor het vorige kabinet, die het werk, mede door de oppositie, volkomen onmogelijk werd gemaakt. Na het doorwerken van de inhoud van het regeerplan is de conclusie dat het lidwoord verkeerd staat. Dit is een meervoudige AANSLAG en dat gaat niet alleen om de stapel blauwe enveloppen die op de mat zal vallen. Het is fundamenteler. De 3 stralende musketiers Rob, Henri en Dilan rollen Ruttiaans schaterend door de straten. Het toneelstukje start opgewekt: “kijk eens hoe snel wij er uit zijn”. Ze planten de duimen diep in de oksels van trots over de moed die zij menen te tonen met deze gedurfde plannen. Altijd opletten welk aas de campagneleider als eerste in de Hofvijver gooit, want dat moet afleiden van waar het werkelijk om gaat. Ditmaal is dat de AOW-leeftijd, die wordt 1 op 1 gekoppeld aan de levensverwachting. Het land is te klein en zowel de oppositie als de media happen gretig toe. Geestig, als je het door hebt dat de levensverwachting niet tot nauwelijks stijgt vanwege de aanhoudende oversterfte onder de 65. De zeer ongezonde leefstijl van een groot deel van de bevolking, plus overmatig gebruik van farmaceutica zal de levensverwachting eerder gaan drukken. Zonder de geringste politieke schade zal het AOW-plan op enig moment weer van tafel gaan. De paragraaf zorg en gezondheid in het regeerakkoord legt subtiel de diepere lagen van maatschappelijke pijn bloot. Bij alle 3 de regerende partijen stond de eigen bijdrage voor de zorgverzekering in het programma. Die moest gelijk blijven. Hamerstuk! Toch niet, het gaat met 75 euro omhoog! Zonder maximum per ziektegeval, waardoor de zorg minder toegankelijk wordt. Dat is kiezersbedrog en een regelrechte ‘aanslag’ op het vertrouwen. Het wordt nog erger want er wordt voor miljarden bezuinigd op de zorg. Het systeem kraakt al in de voegen maar ja, investeren in oorlog moet ergens van betaald worden. Onze leiders verwachten “hoe meer wapens, hoe meer vrede”, en tonen daarmee dat ze helemaal niets geleerd hebben van de 20 e eeuw. De afschrik-wapenwedloop in de koude oorlog bleek absolute waanzin en is om die reden gestopt. Wie zich voorbereid op oorlog koopt wapens om slachtoffers te maken en bouwt ziekenhuizen om anderen te redden. Dit hele plan is een regelrechte ‘aanslag’ op onze veiligheid. Als de wapens werkelijk gebruikt worden, zullen we zien of dat aan de zijde van Putin is, om ons te beschermen tegen de schurkenstaat Amerika, of andersom. Het regeerakkoord heeft de rechterkant van de kamer reeds hoog de gordijnen ingejaagd. Links sputtert ook tegen maar zij weten dat hoe agressiever rechts erop gaat inhakken, de kansen zullen toenemen dat de regering het beleid zal verlinksen voor de noodzakelijke meerderheid. Dan kan GL/PvdA alsnog regeringspartij zonder bewindslieden worden, met volle steun van het MSM journaille. Mocht dat zo zijn dan wordt het electoraat, dat in meerderheid om een rechtse koers heeft gevraagd, andermaal in het socialistisch ravijn gedonderd. Dat is een vernietigende ‘aanslag’ op de democratie! Wat waren alle sociaal-moralisten boos toen de VVD regeren voor de PVV mogelijk maakte, want dat zou antidemocratisch zijn. Nu leggen zij achteloos de verkiezingsuitslag naast zich neer om arrogant de meerderheid te negeren. We gaan zien wat de reacties zijn als de VVD alweer opschuift naar links, tegen de wil van het volk.

‘The doctor’, een schilderij van Luke Fildes, is een artistieke weergave van een arts in de 19e eeuw bij een ernstig ziek meisje. De behandel-opties zijn uiterst beperkt in het pre-farmaceutische tijdperk en met alle uitvindingen door de medische industrie in het verschiet. De bezorgde vader van het meisje troost de ontredderde moeder. Zo’n 150 jaar later puilt de tas van de arts uit van behandelmogelijkheden. Zijn zorgen zijn evenwel niet verminderd. De stormachtige ontwikkelingen ten spijt, kan worden vastgesteld dat de westerse mens weliswaar langer leeft, maar er niet gezonder op is geworden. Medisch handelen staat inmiddels in de top 3 van de ranglijst doodsoorzaken. De ouders van nu kunnen niet klakkeloos hun lot uit handen geven. Zij volgen met argusogen, of het therapeutisch arsenaal met wijsheid wordt toegepast. Wat zou de situatie geweest zijn, als van ‘gezondheid’ en niet van ‘ziekte’ het verdienmodel was gemaakt? Naast gezondheid en vrede, veel moed en wijsheid in 2026!

De auto die iedereen had maar die (bijna) niemand wilde. Iconische, vierkante, kunststof carrosserie, uitgerust met een 26pk sterke koffiemolenmotor en Spartaans afgewerkt. De autobezitter in het voormalige Oost-Duitsland, had bijna altijd een Trabant of anders een Wartburg. Zo was dat in de communistische heilstaat, met een absoluut gelijkheidsbeginsel. Werd niemand gelukkig van. Dit soort onvrijheid voor gelijkheid lijkt iets van achter het ijzeren gordijn maar het bestaat nog steeds en dichterbij dan gedacht! Wie in aanmerking komt voor een medisch hulpmiddel, zoals een gewricht vervangend implantaat, zal het product krijgen dat de verzekeraar aan een ieder vergoedt. De zorg als stalinistische enclave in de vrije markteconomie. Nederlanders mogen namelijk overal geld aan uitgeven, een groter huis, een betere auto of prijzige kleding, maar het is bij de wet verboden om te mogen bijbetalen voor een implantaat van betere kwaliteit. Uitgerekend producten die voor langere tijd, of voor het leven, IN het lichaam worden geplaatst: geen informatie, niets te kiezen voor de zorgconsument. Omwille van kostenbeheersing en voorkomen van tweedeling. Zou iedere patiënt standaard het beste implantaat worden aangeboden, dan hebben we het nergens over, maar die tijd ligt al lang achter ons. Sinds de stelselwijziging in 2006, met verzekeraars als zorgwaakhonden, begeven we ons met medisch materiaal op een hellend vlak. Almaar strakkere contracteisen nopen behandelcentra tot het inkopen van goedkopere spullen. De geldschuiver noemt het optimalisatie, de klemgereden behandelaar ervaart inferieure kwaliteit. De verzekeraars verschuilen zich achter de simpele verklaring dat gewerkt wordt met goedgekeurde producten. Het CE-certificaat wordt echter toegekend na testen op functionaliteit en veiligheid. Zo gaan kwaliteitsverschillen als duurzaamheid, belastbaarheid, slijtagegevoeligheid en meer, onder het tapijt. De consument, als grote verliezer, wordt niet over geïnformeerd door de behandelaars. Er valt immers niets te kiezen. Vermakelijk is dat de zorgverzekeraars in de communicatie naar het veld geregeld metaforen gebruiken uit de auto-industrie. Dat begon met “Niet iedereen heeft een Audi A6 nodig”. Vervolgens zijn we via de “VW Passat” bij de “Ford Focus”, terecht gekomen. “Ja, maar de meeste Nederlanders rijden in zo’n wagen, dus middelmatige kwaliteit past bij het gemiddelde consumentengedrag”, zo wordt het geweten gesust. Verzekeraars hebben niets met individuele behandelwensen en het idee dat mensen een implantaat zien als een investering in gezondheid. Zij willen een oplossing voor de kudde. Op enig moment doemde zelfs het spreekwoordelijke ‘oude vrouwtje’ op in het jargon. Ditmaal niet in verband met occasions(weinig gelopen) want medische producten gaan mee het graf in, ook al zijn ze pas kort geleden geplaatst. In de ogen van haar zorgadviseurs moet zo’n “oud vrouwtje” toch toe kunnen met een “Fiat cinquecento”. De NL zorgmarkt is in de laatste 10 jaar relatief ontoegankelijk geworden voor innovaties. Veel kwaliteitsproducten, die overal in Europa worden gebruikt, zijn uit het zicht verdwenen. Geruisloos raast de zorg op de snelweg van verschraling, richting ziekenfonds-‘Trabant’. Deze bezuinigingswoede slaat behandelaars het recht uit handen om voor de individuele patiënt het beste materiaal te kunnen adviseren. Wat heeft een actieve 50-er aan een “Fiat 500”? Dan gaat het ten koste van bewegingsvrijheid en kwaliteit van leven. Bij intensief gebruik kan het leiden tot nieuwe klachten, medicijngebruik en herbehandeling. Toenemend verzuim? Niet de verantwoordelijkheid van zorgverzekeraars! Zo bezien maakt dit beleid de zorg dus helemaal niet goedkoper!  De eenvoudige oplossing is om de wet aan te passen en bijbetalen voor medische hulpmiddelen per direct toe te staan. Dan kunnen artsen weer gewoon hun werk doen en patiënten een menukaart aanbieden met informatie over de verschillende materialen. Iedereen krijgt dezelfde vergoeding voor een specifieke behandeling. Als de zorgconsument bereid is de meerprijs te betalen dan is dat in de vrijheid die in onze economie zo waardevol wordt geacht. Wellicht wordt zelfs bespaard op de volgende auto. De kwaliteit van zorg kan drastisch omhoog zonder gevolgen voor de zorgpremies. Sterker, de totale kosten zullen dalen want iedere behandelaar weet: ‘De goedkoopste patiënt, is de best behandelde patiënt’

Jean Braud - Le Club

In het jaar 387 voor het begin van onze jaartelling kocht Plato een olijftuin om daar, in de open lucht, zijn kennis te delen. De tuin was vernoemd naar een lokale held, Akademos. In de etymologie, zijn namen vaak beschrijvend: demos/demie = volk en “aka” staat voor “eveneens” of “ook zo”. Wat Plato dreef was het inrichten van een tegenmacht. Hij doorzag dat een goede “staat” alleen haalbaar was als de leiders eerst leerden zichzelf te kennen en de waarheid lief te hebben. De politieke chaos van zijn tijd had hem getekend. De democratie was uiterst instabiel, dictators en tirannen bepaalden de strijd om de macht. Plato’s leermeester en goede vriend Socrates was in 399 ter dood veroordeeld. De officiële aanklacht was drieledig: Godslastering - hij erkende de goden van de stad niet. Daimonion - hij sprak openlijk over een innerlijke stem die hem leidde. Verderven van jeugd en aanzetten tot twijfel aan autoriteit. Religie, tè zelfsturend en desinformatie. Er is hem ballingschap aangeboden maar dat is afgeslagen, want hij wilde trouw blijven aan zijn principes. Voor Plato was de executie traumatiserend maar vormend. Een rechtvaardig mens kon dus veroordeeld worden door een onrechtvaardige meerderheid. Het frustreerde hem dat niet de wijzen, maar de volksmenners de macht verdeelden. In zijn latere werk De Republiek gebruikte hij de metafoor: schip zonder kapitein. De bemanning(het volk) ruziet over wie het stuur mag vasthouden terwijl niemand weet hoe je eigenlijk moet navigeren. Nou, dat sprongetje naar 29 oktober 2025 is zo gemaakt. Was Plato een tijdreiziger? Of moeten we concluderen dat we in 2.500 jaar nog helemaal niets zijn opgeschoten. Een aantal eeuwen academisch onderwijs heeft niet de oplossing gebracht die Plato destijds verwachtte. Al is het merendeel van de politici universitair opgeleid, voor het oog van de camera’s worstelen zij met issues die op de kleuterschool al opgelost hadden moeten worden. Zoals “Wat je zegt ben je zelf!”. “Palingpopulist”, “bruinhemd”, “prutser”, “leugenaar”. “Wie wijst, richt maar 1 vinger op de ander en 3 op zichzelf”. Ook zo’n wijsheid van de jonge jaren. In de dagelijkse nazit bij de praatprogramma’s spreken de campagnevoerders in koor: “woorden doen er toe” en “wij herstellen het vertrouwen in de politiek”. Plato zal zich dagelijks in zijn graf omdraaien, omdat de politiek de wetenschap heeft gekaapt. Steeds opnieuw wordt geplukt uit het ruime aanbod publicaties, om die deeluitkomst vervolgens als waarheid uit te dragen. Wie zich niet schikt in dat narratief, liegt. Jawel, en dan hoef je ook niet meer met die ander in gesprek want dan geef je zuurstof aan leugens. Dat ik-luister-niet-naar-jou-lekker-puh gedrag is niet alleen antidemocratisch en onwetenschappelijk, het is ZO onvolwassen. Een kleine 15% van de bevolking tot 75 jaar heeft tegenwoordig een WO-diploma. “Beste alumni: waar is de academische tegenmacht als je haar nodig hebt? Jullie kunnen als vrije denkers de maatschappij beschermen tegen ontwrichting. De samenleving brengt een financieel offer voor hoogstaande universiteiten, in de verwachting dat sturing geven en corrigeren een logische tegenprestatie is!” Er is moed nodig, maar je bent met velen. Zwijg niet als de klimaat-bubble weer beweert dat voor 97% wetenschappelijke consensus bestaat. Dit is zo ondubbelzinnig ge-debunkt. Zeker, als anders-wetende loop je gegarandeerd tegen een muur op van emotie-gedragen meningen, verwijzen naar internationale verdragen en gekleurde media. Omdat de financiële belangen in de klimaatvergroening gigantisch zijn, en veel wetenschappers er hun gesubsidieerde baan aan danken, zal de populariteit onder die groepen niet toenemen. Het is toch niet te bevatten als een kleine groep artsen, off-label medicijnen voorschrijft in crisistijd, dat geen bescherming wordt geboden van de eigen medische koepels. De gecancelde collega’s werden aan hun lot over gelaten. Buiten een artsencollectief kwam de gevestigde orde ook niet in actie toen de politiek off-label vaccins “verkocht” als veilig en effectief. De Nederlanders hebben zo langzamerhand wel door dat iets in de basis niet functioneert. Als dat te lang duurt, en de wereld van “fatsoen” eindeloos weigert te functioneren, dan is het een kwestie van tijd dat barbaren de straat op gaan. Zij hebben de kennis noch de woorden, dus uit machteloosheid gaan ze vechten en vernielen. Voor de buis gezeten, spreekt het academisch cordon er schande van, zonder te doorzien dat ze mede aan de basis staan. Verzaken van de maatschappelijke rol heeft gevolgen die niemand wil. De EU, de NAVO, de WHO etc. bepalen steeds vaker wat er in Den Haag gebeurt. De soevereiniteit is in het geding en het is opvallend dat niet het belang van de burgers voorop staat bij het maken van keuzes, maar geopolitieke doelen en macht. Als inwoner van een land of gemeente is inspraak mogelijk, maar de global citizen wordt geleid door dictators in ivoren torens. Veruit de meeste potentiële opvolgers van Socrates laten na om de fundamenten van de democratie te verdedigen. De behoefte aan academische denkkracht is evident. Naast opleiding gaat het vooral om gevoelde verantwoordelijkheid en gedrag. Wat is de oorsprong van het wegduiken, lijdzaam volgen en angst voor groepsdruk? Verwijder dit uit het systeem, te beginnen met ontgroenen. Groepsvorming op basis van angst is zo achterhaald. Vervang dat door een verplicht semester wijsbegeerte in combinatie met workshops zelfkennis. Dan kan bij de start van de studie ervaren worden wat de verbindende kracht van (zelf-)liefde is.

Na de machtswellustige Hugo de Jonge en de autocraat Ernst Kuipers, die de democratie aan hun laars lapten en veelvuldig de wet hebben overtreden, wordt uitgekeken naar een verfrissende aflosser. Fleur Agema, als vertegenwoordiger van volkspartij PVV, heeft geregeld met stevige woorden aangedrongen op transparante informatie. Zou zij Trumpiaans deksels van doofpotten durven trekken? Een klein jaar later moet worden vastgesteld dat de machteloosheid van het ministersambt ondubbelzinnig aan het licht is gebracht. In het debat over pandemische paraatheid, laat minister Agema de kamer weten dat zij opdrachten van de NAVO dient uit te voeren. En waar is eigenlijk de tijd gebleven dat 2 e -kamerleden beleefd vragen stelden en een minister nog excellentie werd genoemd? Een sterk begin was geweest als Fleur ongecensureerd de notulen van het OMT openbaar had gemaakt. Uit respect voor de uitspraak van de rechter, waarbij een dwangsom per dag is opgelegd, zolang de wet Woo niet wordt nageleefd…door het ministerie! Dit laaghangende, reeds rottende, fruit heeft zij gelaten, om zich eerst te concentreren op iets symbolisch als het afschaffen van het eigen risico. De worsteling die volgde deed zeer aan de ogen. Het lijkt zo eenvoudig te realiseren: zoek geld bij een andere post, schuif bedragen en het doel is bereikt. Was het maar zo’n feest. De Gordiaanse knoop van 80 jaar reguleren laat zich het best vergelijken met een grote bal, te lang gekookte spaghetti. Als 1 sliert uit de kluwen wordt getrokken dan blijven zomaar een paar handenvol andere strengen kleven. De oppositie zat zich al te verkneukelen over de politieke naïviteit van de snel vastlopende Agema. De Paulusmaatjes en Ouwehandjes van deze wereld zijn zó toxisch, dat zij geen gelegenheid voorbij laten gaan om de minister te diskwalificeren. Vilein en vals bejegenen zij de voormalige collega uit de commissie zorg. Camera’s registreren gedetailleerd het genoegen waarmee het werk van een minister zo akelig mogelijk wordt gemaakt. Vanuit Vak K verantwoording afleggen aan de 2 e kamer is zo langzamerhand verworden tot een vorm van rituele steniging. Wringend in bochten dient Agema een wetsvoorstel in om het eigen risico van de zorgverzekering in 2027 te verlagen naar €165 per jaar, met een maximum van €50 per behandeling. Mits positief advies van de Raad van State en na instemming van beide kamers, moet ook nog goedkeuring worden gevraagd aan het Europees Parlement. Als onderdeel van de afspraken over risicovereveningsbijdragen. Het soevereine Nederland mag dit soort besluiten niet meer zelfstandig nemen. Dat EP is overigens nergens te bekennen als onze regering het eigen volk geselt met de zwaarste belastingdruk van de hele EU. Gewone mensen verwachten van de regering dat het met begrijpelijk beleid de zorg toegankelijk maakt. Flikker die hele bal spreekwoordelijke spaghetti in een kliko en begin opnieuw! Er zijn mensen met een zorgbehoefte en er zijn zorgaanbieders, net zoals er mensen zijn met auto’s en aanbieders van garages. Dat moet gefaciliteerd worden met regelgeving die de consument en de aanbieder houvast biedt. Een dienende, transparante overheid. Mocht dit resulteren in massaontslag voor de verantwoordelijke ambtenaren, die het zorg-gedrocht over de jaren hebben doen ontstaan, dan zal ons dat een zorg zijn. Ontmantelen dat apparaat, dat nieuwe bewindslieden die concreet veranderingen willen doorvoeren, gevangen neemt in een verwurgend web van tegenwerking. Minister van VWS, wie het wil proberen die mag. Voor eigen risico! De grote schoonmaak wacht en politieke moed is noodzaak. Wie niet wenst te peuteren aan de belangen van ’s lands grote verzekeraars, zal als marionet van de NAVO, ongenode gast op het ministerie en kop van jut in de kamer, de tijd uitzitten. Dan kan 4 jaar lang duren. Fleur Agema mag na 11 maanden al stoppen. Op de dag dat de PVV de ministers terugtrekt, loopt zij breeduit te lachen en maakt potsierlijk foto’s van de verzamelde pers. Uitbundige vreugde over terugkeer naar de oppositie.

“Bijwerkingen zijn geen bijzaak”, en daarom roept Agnes Kant in haar oratie op, tot het instellen van een onafhankelijk fonds, voor (meer) onderzoek naar bijwerkingen van medicijnen. Dit zegt zij op 15 mei, bij haar benoeming tot Bijzonder Hoogleraar Innovatie en Farmacovigilantie, aan de universiteit van Leiden. Beloftevolle woorden van de kersverse professor. Als directeur van het bijwerkingencentrum Lareb, zal zij een week later de ruwe data van de Covid19-vaccinaties weigeren prijs te geven, aan onafhankelijk onderzoeker, Prof. Ronald Meester. De kip bewaakt het ei dat zij weigert uit te broeden. Kant verdween in 2010 geruisloos van het politieke radar en dook weer op bij het instituut Lareb, waar zij sinds september 2011 de scepter zwaait. Dit bijwerkingencentrum wordt volledig gefinancierd door het ministerie van VWS, maar is evenwel bestempeld als onafhankelijk. De rol is signalering, er wordt geen onderzoek gedaan. Op basis van gemelde bijwerkingen en beschikbare data zal het Lareb, bij onverklaarde bevindingen, aandringen op onderzoek. Dit geldt voor structurele bijwerkingen en ongebruikelijke sterftepatronen. In het Lareb duikt Kant een decennium lang onder water tot tijdens de Covid19-campagne plots de spotlights vol worden gericht. Meer dan een kwart miljoen(!) meldingen van bijwerkingen over een product, dat onder hevige druk een Emergency Use Authorisation-only registratie had verkregen. Desondanks werd overgegaan tot massavaccinatie zonder het wettelijk verlangde informed consent. De politiek kaapte de medische verantwoordelijkheid en chanteerde de bevolking met het inperken van vrijheid, als de spuit niet vrijwillig werd aanvaard. Het Lareb en Nederland doen een beroep op Kant’s befaamde daadkracht. Voor het oog van de camera’s verschijnt echter een onherkenbare Agnes. Zij zit als een konijn voor de lichtbak en spreekt met meel in de mond. Er wordt een ondoorzichtig rookgordijn opgetrokken. ‘Overlijden na vaccinatie, niet door vaccinatie. Co-morbiditeit, multifactorieel, de meeste bijwerkingen zijn lokaal’. De heilige opdracht, signaleren en aansporen tot onderzoek, wordt categorisch niet uitgevoerd. Gelijk het mysterie van Loch Ness, laat zij zich zelden zien en als het echt niet anders kan, dan kort en liefst zonder camera’s. Omdat de overheid de aansprakelijkheid van Covid-vaccins op zich heeft genomen, staat de industrie niets in de weg, om gewijzigde bijsluiters af te geven met een lange lijst bijwerkingen. Gezien de omvang en ernst van mogelijke gezondheid schade, lijkt het onwaarschijnlijk dat de FDA en de EMA deze producten ooit opnieuw goedkeuren. Het gevolg is een giga risico op claims. Als onderdeel van het systeem bagatelliseert het ‘onafhankelijke’ Lareb opzichtig de ernst van de bijwerkingen en omdat van klemmend aandringen op onderzoek die de samenhang zal aantonen of uitsluiten, geen sprake is, functioneert het bijwerkingencentrum niet zoals mag worden verwacht in een medisch-ethische samenleving. In de 11 jaar dat Agnes Kant politiek actief was voor de SP, liet zij zich juist bewonderen om haar activistische inzet voor medische ethiek. De voormalig huisarts uit Doesburg had een aversie tegen de medische industrie en stak dat niet onder stoelen of banken. Bang was ze niet. Op een goede dag, eind jaren 90 vorige eeuw, liet zij zich uitnodigen voor een debat bij de NVFM – Nederlandse Vereniging voor Farma Marketeers. Zij moest het opnemen tegen de voorzitter van Nefarma, de brancheorganisatie farmaceutische bedrijven. In het hol van de leeuw greep Agnes naar de botte bijl: medische bedrijven hebben helemaal geen buitendienst nodig. Sterker, zij pleitte voor een wettelijk verbod op het beroep artsenbezoeker. Artsen zijn immers wetenschappelijk opgeleid en voor de introductie van een nieuw product, moet het sturen van de bijsluiter volstaan. Met een hoog kom-maar-op gehalte weerstond zij enige tijd de argumenten van haar tegenstrever. Die putte zich uit met voor de hand liggende waarheden als: de bal voor nascholing is zo’n beetje volledig bij de industrie gelegd; veel van de producten vereisen training; het wijzigen van beleid (= behandeling/gedrag) verlangt coördinatie. Kant bleef volharden dat dit allemaal geen redenen zijn voor een commerciële buitendienst. Het publiek werd na enige tijd betrokken en toen is de volgende vraag gesteld: mw. Kant, bij de laatste verkiezingen heeft u campagne gevoerd, dat klopt toch? Zij knikte. Waarom? Er is amper analfabetisme in Nederland. Het partijprogramma past prima door de brievenbus. Kant stokte en dat bood ruimte voor de vervolgvraag: wie in de buitendienst van een medisch bedrijf 2 keer achter elkaar onzin verkoopt, komt nergens meer binnen. Hoe anders is dat voor politici die hun beloften niet waar maken, met de immer gebruikte smoesjes “in de oppositie of de coalitie”. Blabla. Vier jaar later beloven ze gewoon weer hetzelfde. Dus als we het over een beroepsverbod hebben, moeten we dan niet eerst het beroep politicus onder de loep nemen? Deze laatste vragen, mevrouw Kant, werden gesteld door mij! In uw minutenlange betoog was geen antwoord te horen. Waar is de Agnes Kant van toen? De moraalridder, de grote woorden, het lef om in debat te gaan. Als het VWS geen onderzoek wil, gaan we het juist doen! Zo kennen we haar. Na de totale gedaanteverandering dient zij, anno 2025, haar broodheer(en daarmee de industrie) en aanvaardt zij als beloning voor de effectieve cover-up een leerstoel.